Jak działa wietnamski teatr wodny

Basen jako scena

Wikipedia opisuje współczesny teatr wodnych kukiełek jako wystawiany w basenie o powierzchni około czterech metrów kwadratowych, gdzie tafla wody jest sceną. Spektakle odbywają się w wiejskich stawach z wydzieloną przestrzenią sceniczną, w przenośnych zbiornikach dla trup objazdowych lub w specjalnie zaprojektowanych budynkach z wbudowanym basenem. Woda ukrywa sznurki i ruchy lalkarzy, poprawia akustykę i daje migoczący efekt świetlny. Łączy też tę sztukę ze żniwami ryżu, ponieważ pierwsze przedstawienia odbywały się na zalanych polach ryżowych.

Kukiełki i lalkarze

Kukiełki są rzeźbione z drewna, a następnie lakierowane, i według Wikipedii mogą ważyć do 15 kilogramów. Duży bambusowy drążek podtrzymuje każdą z nich pod wodą. Za parawanem z rozłupanego bambusa, ozdobionym tak, by przypominał fasadę świątyni, stoi nawet ośmiu lalkarzy, którzy przez cały spektakl pozostają po pas w wodzie — dlatego końcowy ukłon, gdy lalkarze wyłaniają się zza parawanu, jest w wielu programach częścią przedstawienia.

Muzyka i opowieść

Tradycyjna wietnamska orkiestra gra na bębnach, drewnianych dzwonkach, talerzach, rogach, gongach, bambusowych fletach i đàn bầu, monochordzie, jak podaje Wikipedia. Śpiewacy chèo, formy opery z północnego Wietnamu, śpiewają opowieść, którą odgrywają kukiełki, a muzycy czasem nawołują kukiełkę w niebezpieczeństwie lub potrzebującą zachęty. Bębny i talerze mogą zapowiadać ziejącego ogniem smoka. Muzyka jest więc częścią fabuły, nie tylko tłem.

O czym są skecze

Tematyka jest wiejska i zakorzeniona w folklorze. Skecze opowiadają o codziennym życiu na wsi, o baśniach przekazywanych przez dziadków oraz o historiach żniw, połowów i świąt, a wiele z nich ma humorystyczny zwrot akcji. Legendy i historia narodowa również pojawiają się w krótkich skeczach. Na tym gruncie opiera się pokaz w Nha Trang, gdy oferta Klook wymienia wśród scen codziennego życia łapanie żab i sadzenie ryżu.

Tễu, błazen

Chú Tễu to najczęściej pojawiająca się postać w teatrze lalek wodnych. Według Wikipedii Tễu oznacza po starowietnamsku „śmiać się”, a jest to uśmiechnięty chłopiec w przepasce biodrowej, który z dowcipem komentuje tematy polityczne i społeczne. Teatr w Nha Trang podaje, że jego historia podąża za snem Tễu o dawnym życiu, tak więc błazen, którego widzowie znają z klasycznej formy, pojawia się w tytule centralnej idei przedstawienia, choć w zupełnie innej odsłonie.

W czym spektakl w Nha Trang odchodzi od tej tradycji

Teatr podaje, że przekształcił tradycyjną scenę wodnego pawilonu w cztery przenikające się przestrzenie i dodał lalki na sznurkach zestawione z elementami tangramu, lalki cieniowe, animację i taniec współczesny, a także orkiestrę instrumentów rdzennych o nazwie SeaSoul. Klasyczne programy, jak opisano powyżej, opierają się na jednym basenie, parawanie i śpiewakach chèo. Sprawiedliwym podsumowaniem jest, że spektakl zapożycza dziedzictwo i zmienia maszynerię, dlatego osobny przewodnik pyta, czy przypomina on formę tradycyjną.

Czytaj dalej: Czym jest spektakl lalkowy w Nha Trang i czy przypomina tradycyjny teatr lalek wodnych?

Dla kogo to nie jest

Jeśli pragniesz starszej formy w jej rodzinnym regionie, bliższym wyborem będzie program w delcie Rzeki Czerwonej, a spektakl w Nha Trang nie twierdzi, że nią jest. Jeśli nie lubisz inscenizowanych widowisk kulturowych jakiegokolwiek rodzaju, żadna z tych form nie zmieni twojego zdania. Każdy, kto planuje fotografować przedstawienie, powinien wiedzieć, że teatr w Nha Trang zabrania zdjęć i filmowania podczas swojego spektaklu.